WESPRZYJ TERAZ

Szkoła podstawowa

Scenariusz lekcji dla kl. 5-6 szkoły podstawowej (lekcja wychowawcza, katecheza)

Temat lekcji: Adopcja Serca.
Cele lekcji:
Po skończonych zajęciach uczeń:
WIEDZA
- ma podstawową wiedzę na temat adopcji,
- zna warunki życia dzieci w ośrodku Jeevodaya w Indiach, czas powstania ośrodka, nazwiska pracujących tam misjonarzy,
- wie, co to jest trąd i jakie są jego konsekwencje dla człowieka, szczególnie w Indiach,
- wie, na czym polega Adopcja Serca dziecka w Jeevodaya.
UMIEJĘTNOŚCI
- próbuje włączyć się w dyskusję, podejmować samodzielne myślenie,
- kształci umiejętność współpracy z grupą osób,
- doskonali pracę wyobraźni, umiejętność spostrzegania, wnioskowania, analizowania, zapisywania wniosków, tworzenia schematów ułatwiających przyswajanie nowych treści.
POSTAWY
- uświadamia sobie wielką wartość rodziców, rodziny w życiu każdego dziecka,
- uczy się akceptacji dla innych ludzi i ich sytuacji życiowej, zrozumienia i empatii dla tych, którym żyje się trudniej,
- docenia wartość tego, co posiada – warunki życia, zdrowie itp.,
- zauważa potrzebę pomocy dotkniętym chorobą, biedą, odrzuceniem; chce się z nimi dzielić, na ile potrafi,
- kształtuje w sobie postawę odpowiedzialności za losy innych.
Czas pracy: 1-2 godz.
Formy pracy: indywidualna, zbiorowa, grupowa.
Metody pracy: praca z tekstem, pogadanka, „burza mózgów”, mapa mentalna, ćwiczenia, dyskusja, plansza, pokaz.
Materiały i środki dydaktyczne:
1. „Adopcja Serca” – czytanka (załącznik nr 1).
2. Listy dzieci do opiekunów (załącznik nr 2).
3. Plansze do ćwiczeń (załącznik nr 3,4 i 6).
4. Plansza „Adopcja Serca” (mapa mentalna, załącznik nr 5).
5. „Adopcja Serca” – prezentacja (załącznik nr 7).
PRZEBIEG LEKCJI:
I. Wprowadzenie:
Czym jest adopcja? – praca metodą „burza mózgów” (zał. nr 6).
II. Lekcja właściwa:
1. Odczytanie tekstu „Adopcja Serca” i odpowiedź na pytania umieszczone pod czytanką (zał. nr 1).
2. Praca w grupach. Grupy otrzymują listy dzieci do swoich opiekunów (zał. nr 2), odczytują je, a następnie wykonują ćwiczenie (zał. nr 3) polegające na wyodrębnieniu odpowiednich treści i zapisanie w odpowiednim miejscu na planszy. W treści listów należy odszukać: informacje, prośby, podziękowania i pragnienia naśladowania opiekunów z Polski i przyporządkować do odpowiedniej kategorii. Następnie grupy prezentują wyniki swoich prac.
3. Na czym polega Adopcja Serca w Jeevodaya? – obejrzenie prezentacji (zał. nr 7).
4. W jaki sposób opiekunowie z Polski pomagają swoim indyjskim podopiecznym? – praca w grupach. Uczniowie wykonują mapę mentalną (na tablicy lub dużym arkuszu papieru) na temat pomocy w ramach Adopcji Serca. Jako podstawę można wykorzystać planszę (zał. nr 5), który można rozbudować (np. do cegiełki pieniądze dodajemy kolejne cegiełki: jedzenie, ubranie, leki itd.). Warto zaznaczyć, że ta forma pomocy może być przedstawiana jako budowla złożona z cegiełek (jak na planszy). Można wyjaśnić pojęcie „pomoc materialna”.
5. Ćwiczenie indywidualne – zabawa (zał. nr 4).
III. Podsumowanie.
Czy Adopcja Serca w Jeevodaya jest potrzebna? – dyskusja, podsumowanie lekcji.
Praca domowa: Napisz list do kolegi/koleżanki z Jeevodaya.
Oprac. Małgorzata Wojewoda

Lekcja o Adopcji Serca - czytanka, załącznik nr 1


Adopcja Serca
Pragnieniem każdego dziecka jest życie w szczęśliwej rodzinie. Jeśli dziecko przedwcześnie straci ojca i matkę, wtedy jest adoptowane, czyli przygarnięte przez obcych rodziców. Inne dziecko może być adoptowane wtedy, gdy żyjący rodzice mają poważne trudności i nie mogą go wychowywać. Każde z nich jest kochane przez przybranych rodziców, którzy starają się, aby wzrastało w klimacie miłości, by dobrze przygotowało się do dorosłego życia.
Są takie dzieci na świecie, które mają swoich rodziców, rodziny, a mimo to trzeba je zaadoptować sercem, to znaczy otoczyć modlitwą i ofiarować im pieniądze na jedzenie, mundurki szkolne, książki, lekarstwa, aby mogły godnie żyć. To indyjskie dzieci, których rodziny dotknęła ciężka choroba – trąd. Choroba ta niszczy ciało człowieka – powoduje plamy na skórze, rany, następnie odpadają palce rąk i nóg. W obecnych czasach trąd jest już uleczalny, ale zdrowi ludzie w Indiach ciągle boją się spotykania z chorymi. Nie chcą, aby ich dzieci uczyły się w szkole razem z dziećmi chorych, bo mogłyby się zarazić.
W 1969 roku w Indiach powstał Ośrodek Rehabilitacji Trędowatych Dżiwodaya, który leczy chorych na trąd, a ich dzieciom zapewnia opiekę lekarską, pożywienie i naukę – inaczej nie miałyby szansy, aby uczyć się w normalnej, indyjskiej szkole. Stąd pochodzi nazwa „dżiwodaja”, która znaczy „świt życia”, czyli początek nowego życia i nadzieję na lepsze życie. Ośrodek Dżiwodaja jest katolicki. Założyli go: polski ksiądz, lekarz – Adam Wiśniewski oraz siostra Barbara Birczyńska.
Od 1989 roku w Dżiwodaja pracuje polska lekarka, misjonarka – Helena Pyz, a ludzie z Polski i innych krajów wysyłają pieniądze na jedzenie, ubranie, leczenie i naukę dzieci oraz swoją modlitwę za nie. Taki rodzaj opieki „rodzica” nad indyjskim dzieckiem jest nazywany Adopcją Serca. Pomysł pojawił się w latach 90-tych XX wieku, kiedy dr Helena Pyz z Polski pracowała już kilka lat w Ośrodku, a w Warszawie powstał Sekretariat Misyjny wspierający jej misję. Dzieci, które przebywały wtedy w Dżiwodaja, zostały powierzone zagranicznym „rodzicom”. Odtąd nieustannie zgłaszają się ludzie, którzy z radością podejmują opiekę nad potrzebującymi dziećmi, otrzymują ich zdjęcia, informacje, a nawet piszą do nich listy.
Więź, która łączy dziecko z dalekich Indii z polskim opiekunem, to więź miłości, serdecznej przyjaźni. Dzieci czują się wartościowe i kochane, a „rodzice” kochani i potrzebni, co widać w ich wzajemnych korespondencjach. Są to tradycyjne listy, które piszą we własnych językach: polskim i hindi. Listy są tłumaczone i przekazywane adresatom. Opiekunowie piszą zatroskani o zdrowie dzieci, postępy w nauce, dobre wychowanie, wysyłają upominki. Dzieci piszą o swoich trudnościach, radościach i marzeniach, dziękują za miłość i często pragną, aby to dobro i troskę „rodziców” naśladować. I mimo że dzielą ich tysiące kilometrów, czują się sobie bliscy, bo blisko siebie są ich otwarte, kochające serca.
Małgorzata Wojewoda
Pytania:
1. Czym zajmuje się Ośrodek Jeevodaya w Indiach?
2. Kto z Polski obecnie tam pracuje?
3. Co to jest Adopcja Serca?
4. W jaki sposób kontaktują się dzieci i ich polscy „rodzice”?

Listy dzieci do opiekunów - załącznik nr 2

DINESH kl. 8 (14 lat)
Szanowna Mamo
Kłaniam się do Twoich stóp.1
Droga Mamo, mam się dobrze i mam nadzieję, że Ty też masz się dobrze. Nauka dobrze mi idzie. Potrzebuję Twojej modlitwy. Modlę się gorąco, abyś miała sukcesy. Mój młodszy brat i moja mama modlą się o Twoje zdrowie. Dostałem rzeczy, które mi wysłałaś, wszystko bardzo mi się podobało i bardzo dziękuję. Dużo się nauczyłem z Twoich listów i staram się to stosować w moim życiu. W każdej chwili, sekundzie, w każdym czasie staram się kochać innych. Dzięki Twojemu błogosławieństwu dobrze napisałem egzamin.
Przesyłam wyrazy miłości dla całej Rodziny. Tu dostaję jej dużo od księdza i dr Heleny.
Nie martw się o mnie, jestem zdrowy. Modlę się do Boga, abyś zawsze była moją mamą.
15 lutego mam urodziny. Nie obchodzę ich uroczyście, ale proszę, żebyś tego dnia modliła się do Boga o moje długie życie.
Niech Bóg Ci błogosławi.
Twój kochający syn Dinesh
Tłum. z hindi Manoj Bastia


AMRIKA kl. 9 (15 lat)
Moja Droga Mamo, Dżaj Jezu! [Szczęść Boże!]
Moja Kochana Mamo, mam się dobrze.
Dostałam prezenty od Was i modlę się do Boga za Ciebie i Twoją Rodzinę, żebyście wszyscy byli szczęśliwi i Bóg Wam błogosławił.
Mamo, wiem, że Ty pomagasz biednym ludziom i opiekujesz się sierotami, ale szczególnie modlisz się za Jeevodaya, dlatego chciałabym Ci za to wszystko podziękować. Mamo, chciałabym być taka jak Ty, pomagać biednym ludziom – tak jak Ty. Zawsze będę pamiętała to, co otrzymałam od Ciebie.
Przekaż moje podziękowanie i miłość dla całej Rodziny. Będę kochała biednych ludzi tak, jak mówi Bóg. Kocham Cię. Dziękuję. Wszystkiego najlepszego na Boże Narodzenie.
Twoja córka Amrika
Tłum.z hindi Manoj Bastia
1 Gest powitalny w Indiach wyrażający postawę szacunku.

O czym piszą dzieci z Dżiwodaja w listach do polskich opiekunów? - załącznik nr 3

Dzieci:

  • informują
  • proszą
  • dziękują
  • naśladują