W 2007 roku rozpoczęła się realizacja projektu nauki w Polsce grupy absolwentów Jeevodaya, którzy w roku szkolnym 2006/2007 ukończyli szkołę średnią w Kuteli z najlepszymi wynikami. W październiku 2007 roku przyjechała do Warszawy Sita Nishad.  Dwa miesiące później dołączyli do niej: Sarswati Gupta i Manoj Bastia.

Początki nie były łatwe. Z dala od domu rodzinnego, od swoich bliskich, w zupełnie nowym (zimnym!) kraju; inna kuchnia, inny język, inny strój, inna kultura, inna mentalność. Młodzi Indusi rozpoczęli intensywną naukę języka polskiego, równocześnie pracując nad językiem angielskim. Potem były rozmowy na temat wyboru przyszłego zawodu i kierunku studiów, czas żmudnych przygotowań do ich podjęcia w Warszawie. Dziś wszyscy mają status studenta. Pomimo pokonania wielu barier i ograniczeń, czeka ich jeszcze sporo pracy.

Sita, Manoj i Sarswati mieszkają w domu Sekretariatu Misyjnego w pobliżu domu Instytutu Prymasa Wyszyńskiego. Od początku nawiązali serdeczne relacje z "ciociami" i "babciami" z Instytutu. Stale poznają historię i kulturę Polski, zwiedzają ciekawe miejsca. Uczestniczyli w spotkaniu Taize w Poznaniu, wielokrotnie byli już na Jasnej Górze, widzieli polskie góry i Bałtyk. Biorą udział w comiesięcznych Spotkaniach Młodych Przyjaciół Jeevodaya, a w Sekretariacie pomagają w tłumaczeniu listów dzieci do polskich Ofiarodawców. Pomocnicy Jeevodaya mieli okazję poznać ich podczas dorocznych spotkań w Częstochowie, a także podczas styczniowych obchodów Dnia Chorych na Trąd.

Obecność Sity, Manoja i Saru jest znakiem Jeevodaya i Indii w Polsce. Ci młodzi ludzie dostają, ale też dają. Dzięki nim poznajemy ich świat, a dzieci mieszkające w Ośrodku, z którymi rozmawiają podczas odpoczynku wakacyjnego w Jeevodaya, mogą zrozumieć, że ciężka nauka i praca przynoszą owoce.

Sita Nishad urodziła się 17 lutego 1987 roku w Tumgaon. Miała 2 tygodnie, kiedy mama oddała ją pod opiekę Jeevodaya. Sita uczyła się w naszej szkole do 10 klasy. Kontynowała naukę w Kuteli, gdzie w 2007 roku zdała maturę z dobrymi.

Zaraz po przyjeździe do Warszawy zabrała się do nauki języka polskiego, a także do poprawy angielskiego. We wrześniu 2008 roku rozpoczęła trudne zmagania w Policealnym Studium Medycznym w Warszawie na kierunku opiekunka dziecięca. Później skończyła roczne studium w Business School na kierunku: filologia angielska. Od października 2010 roku studiuje w Kolegium Kształcenia Nauczycieli Języka Angielskiego na Uniwersytecie Warszawskim.

Marzy o tym, by po ukończeniu studiów wrócić do Indii i objąć posadę nauczycielki języka angielskiego w szkole w Jeevodaya.

Świadectwo Sity wygłoszone podczas III Pielgrzymki Pomocników Jeevodaya na Jasną Górę w 2007 roku:

"Jeevodaya to moja rodzina, gdzie mieszkam od dzieciństwa; gdzie doznałam miłości od małych i dużych. Od dorosłych nauczyłam się wszystkiego. Co robić i jak robić, a czego nie robić i jak nie postępować. Dostałam pomoc we wszystkim, co w moim życiu było ważne. Uczyłam się w Indiach od klasy zerowej do dwunastej. A teraz na dalszą naukę przyjechałam tutaj, gdzie chciałabym studiować. A co zyskam, chciałabym zawieźć do Jeevodaya. Jak dziecko otrzymuje miłość od matki, tak ja dostałam miłość w Jeevodaya. Wszystko, cokolwiek mam w życiu, dostałam w Jeevodaya i ja też chciałabym Jeevodaya dać to, co mam najlepszego. W Jeevodaya wszyscy żyjemy razem: mali i duzi - tak, jak rodzina".

Sarswati Gupta urodziła się 26 stycznia 1989 roku w Raigarh w kolonii dla trędowatych. Ma starszą o 5 lat siostrę, Lakshmi i starszego o 2 lata brata, Vijaya. Tata, Vimal Gupta, urodził się w kolonii, ponieważ jego rodzice byli trędowaci. W Jeevodaya gdzie uczęszczał do szkoły poznał swoją przyszłą żonę. 

Saru zaczęła naukę w w kolonii, pod kierunkiem matki. Gdy miała 8 lat po raz pierwszy przyjechała do Ośrodka Jeevodaya. Tam ukończyła naukę na poziomie 10 klasy i wyjechała na dwa lata do Kuteli, gdzie przygotowywała się do matury. W 2007 roku zdała egzamin dojrzałości z dobrym wynikiem. Pragnęła zostać lekarzem, co nie byłoby możliwe w Indiach. Bardziej realne okazało się umożliwienie jej studiowania w Polsce na wydziale dla obcokrajowców.

Wraz z Manojem Bastią przyleciała do Polski 20 grudnia 2007 roku. Zaczęła uczyć się języka polskiego, który nie był już zupełnie obcy, gdyż przed wyjazdem dr Helena i Hania Grzybowska, uczyły ją alfabetu, podstawowych słów i zwrotów grzecznościowych. Dodatkowo po przyjeździe do Warszawy szlifowała język angielski. Wymagało to sporego nakładu pracy – gramatykę miała dobrze opanowaną, gorzej było z komunikacją.

Po roku nauki języków została zakwalifikowana na rok zerowy wydziału lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. W roku akademickim 2009/2010 rozpoczęła studia na I roku medycyny. Pomimo ciężkiej pracy miała kłopot z egzaminami z anatomii i histologii. W bieżącym roku akademickim 2010/2011 kontynuuje studia medyczne.