WESPRZYJ TERAZ

Ks. Adam Wiśniewski SAC

Życie

Urodził się 31 IV 1913 r. w Dębinach k. Bydgoszczy w rodzinie urzędnika pocztowego jako trzecie dziecko (dwoje starszych zmarło). Adam i jego młodsza siostra wychowywali się w pobożnej rodzinie, wśród której byli członkowie Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego: ks. Jan Macikowski, przez wiele lat prowincjał, i br. Ludwik Krajniewski – jeden z pierwszych misjonarzy w Afryce.

W wieku 13 lat Adam podjął naukę w gimnazjum pallotynów w Sucharach k. Nakla. Potem wspominał, że właśnie tu przeczytał książkę o św. Damianie i lektura ta wstrząsnęła nim: „Dziś, po latach pracy wśród trędowatych, kiedy zastanawiam się nad genezą mego powołania, nieodparcie nasuwa mi się myśl, że jego korzeni trzeba szukać właśnie w lekturze tej książki”. 

Po skończeniu szkoły Adam podjął decyzję pójścia w ślady swych wujów i wstąpił do nowicjatu pallotynów. Odbył nowicjat w Sucharach i kontynuował naukę w seminarium w Ołtarzewie.  Zajmował się też wtedy chorymi, posługując w klasztornej infirmerii. Cały czas uczestniczył w działalności koła misyjnego i myślał o pracy wśród trędowatych. Święcenia kapłańskie otrzymał 3 VI 1939 r. z rąk abp. Stanisława Galla i podjął obowiązki duszpasterskie w Warszawie, w kościele przy ul. Skaryszewskiej.

W czasie II wojny światowej działał w konspiracji pod pseudonimem „Łukasz”, w Powstaniu Warszawskim był kapelanem batalionu im. S. Czarnieckiego.

W czasie okupacji podjął studia medyczne na tajnych kompletach, skończył je po wojnie (1947) w Poznaniu, gdzie otrzymał dyplom lekarza medycyny, a cztery lata później (1951) –  tytuł doktora nauk medycznych. Jako kapłan nie mógł w powojennej Polsce prowadzić praktyki lekarskiej, udzielał się jednak w duszpasterstwie służby zdrowia i założył w Poznaniu bezpłatną Poradnię Matki i Dziecka. Gdy tylko pojawiła się możliwość otrzymania paszportu, wyjechał do Francji, gdzie kontynuował studia w zakresie medycyny tropikalnej i leczenia trądu.

Pod koniec 1959 r. udał się statkiem do Kamerunu, jednak kłopoty z załatwianiem  formalności i problemy zdrowotne wywołały w nim przemożne poczucie, że jest nie na swoim miejscu. Po dwóch tygodniach pobytu w Afryce wrócił do Francji. Nie zrezygnował jednak z myśli o pracy wśród trędowatych. Nawiązał kontakt z prowincją pallotyńską Serca Jezusowego z południowych Niemiec, której kapłani od 1951 r. pracowali w Indiach, w obecnej diecezji Raipur.

3 IX 1961 r. otrzymał krzyż misyjny, a 26 września wyruszył statkiem do Bombaju. Pierwsze lata w Indiach wypełniły mu podróże po tamtejszych ośrodkach leczenia trędowatych i poznawanie metod pracy. Intensywne zaangażowanie przypłacił pogorszeniem własnego stanu zdrowia, po dwóch latach  z odklejoną siatkówką trafił do szpitala św. Marty w Bangalore, gdzie spędził kolejne dwa lata. Jednocześnie prowadził działania w kierunku budzenia powołań do pallotynów w Indiach. Publikacja jego listów w polskiej prasie sprawiła, że zaczęły przychodzić na jego adres liczne paczki z żywnością. Prowadzona przez niego misja zainteresowała Barbarę Birczyńską, która w 1966 r. dotarła  do Bombaju, gdzie czekał na nią ks. Adam. Ich wspólne działania nabrały tempa i wreszcie, po kolejnych przenosinach rodzącego  się ośrodka, w 1969 r. została zakupiona ziemia we wsi Gatapar oddalonej o 30 km od Raipuru. Uruchomili tam, najpierw w trzech namiotach, charytatywne centrum medyczne i edukacyjne dla dzieci i dorosłych dotkniętych trądem. „Chodziło mi o miejsce, gdzie ludzie są najbardziej porażeni przez trąd, samotni, głodni. Miejsc takich jest w Indiach dużo. Chodziło o to, by być przyjętym przez władze kościelne i państwowe. W końcu udało się wszystko pokonać” – pisał.

Ks. Adam Wiśniewski zmarł 31 VII 1987 r. po długiej chorobie nowotworowej i zgodnie ze swoim życzeniem został pochowany obok kościoła w Jeevodaya. Nie doczekał przyjazdu swojej następczyni, dr Heleny Pyz. Wśród trędowatych spędził 26 lat, z czego 18 w Jeevodaya we wsi Gatapar.