Jeevodaya Nagar widać już od drogi; najpierw tablicę miejscowości, potem statuę Świętej Rodziny. Jeszcze 500 m i wkraczamy przez bramę, która w nocy jest zamknięta, a w dzień stoi otworem, ale przywita nas chokkidar - stróż i skieruje do właściwego miejsca i osoby. Znajdujemy się na terenie prywatnym: obejmuje on 15 akrów (ok. 4 ha) ziemi, połowa pod budynkami, reszta to ogrody.

• kościół,
• szkoła, pracownia krawiecka i warsztat mechaniczny (2 budynki połączone z tyłu),  
• mieszkanie x. Abrahama z pokojami gościnnymi, biuro księgowego, pomieszczenia mieszkalne dla chorych mężczyzn i oddział HIV/AIDS (2 kolejne budynki),
• przychodnia naprzeciw bramy wjazdowej,
• kuchnia wyposażona w baterię słoneczną,
• internat dla chłopców (łączy się z przychodnią),
• internat dla dziewczynek młodszych,
• internat dla dziewczynek starszych (z mieszkaniem i biurem dr Heleny, pokojem małych dzieci),
• dom dla kobiet,
• stary dom kobiet (wykorzystywany jako magazyn),
• pomieszczenia dla rodzin wygospodarowane przy garażach, magazynach, nad pralnią itp.,
• budynki gospodarcze dla zwierząt: krów, świń, drobiu,
• staw w ogrodzie,
• młyn elektryczny,
• generator prądu dużej mocy,
• zbiornik na wodę rozprowadzaną do budynków,
• w oddaleniu cmentarz.

Oprócz  tego Ośrodek posiada pola uprawne – 11 akrów oddalone 3 km od Ośrodka (wieś Tokro), 2 akry oddalone 15 km (Rajim) i 2 akry 80 km od Jeevodaya (Tumgaon), tam jest również przychodnia wyjazdowa.

W Ośrodku mieszka na stałe ponad 100 osób, które dobrowolnie zdecydowały się w nim pracować. Większość to wyleczeni i wykształceni w Jeevodaya trędowaci. Niektórzy pracownicy dołączyli do ekipy Jeevodaya głównie ze względów religijnych – wśród nich księża i dr Helena. Do Ośrodka trafiają też chorzy wymagający intensywnej opieki medycznej, niektórzy nie mają gdzie wrócić po leczeniu.

W grupie dzieci mieszkających na stałe oprócz dzieci pracowników są sieroty i półsieroty, które utraciły matkę zaraz po urodzeniu, dzieci porzucone lub niepełnosprawne.

Przez 10 miesięcy w roku Jeevodaya zaludnia się 4-krotnie gęściej. Do szkoły i internatu w Jeevodaya przybywają dzieci z kolonii dla trędowatych – najbardziej narażone na niebezpieczeństwo zarażenia lub już zarażone trądem. Dzieci, których rodzice przebyli tę okaleczającą chorobę nie mają szansy kształcenia się w innych szkołach.

Od 2010 roku w Ośrodku przebywają także dzieci pacjentów chorych na AIDS.

Dzieci uczące się w Jeevodaya pochodzą z dużego obszaru północno-wschodniej części Indii, z miejscowości:
1. Kalkuta (Kolkata) i Kharagpur - Bengal Zachodni, język urzędowy – bengalski
2. Jarshuguda, Raurkela i Sambalpur - Orissa - język urzędowy – orija
3. Ranchi - Jharkhand - język urzędowy – hindi
4. Abhanpur, Arang, Bastar, Bilaspur, Bhilai, Champa, Dhamtari, Durg, Gatapar, Korba, Raigarh, Raipur, Rajim, Rajnandgaon i Tumgaon - Chhattisgarh - język urzędowy – hindi

Grupa absolwentów szkoły w Jeevodaya mieszka nadal w internacie, a do szkoły w pobliskim miasteczku dojeżdża na rowerach. Ponadto na święta i dni wolne od nauki przyjeżdżają absolwenci uczący się w szkołach i na kursach w miejscowościach bardziej oddalonych od Jeevodaya, a ciągle korzystający z pomocy Ośrodka.

Ośrodek Rehabilitacji Trędowatych Jeevodaya jest kierowany przez Stowarzyszenie o tej samej nazwie.

Prezydentem Stowarzyszenia Jeevodaya z urzędu jest przełożony Pallotynów jednostki, na terenie której znajduje się Ośrodek, obecnie ks. Arughyadas Kottana. Prezydent mianuje swego zastępcę, będącego jednocześnie dyrektorem Ośrodka. Obecnie jest nim ks. Abraham Thylammanal SAC.

Skarbnik Stowarzyszenia jest delegowany przez Instytut Prymasa Wyszyńskiego - funkcję tę pełni dr Helena Pyz.

Pozostali członkowie Zarządu są wybierani na 3-letnią kadencję spośród wszystkich członków Stowarzyszenia Jeevodaya. Od lipca 2009 r. członkami zarządu są: Randhis Kujur, Chhabiram Sinha, Pahunlal Patel i Jeetram Jatwar.

Taka forma zarządzania Ośrodkiem, zaproponowana jeszcze przez Założyciela ks. Adama Wiśniewskiego, jest z jednej strony uczeniem stanowienia o sobie dla mieszkańców Ośrodka, a z drugiej upodmiotowieniem ich jako rzeczywistych gospodarzy tego miejsca.