Poznałyśmy się korespondencyjnie. Znalazłam książkę tłumaczoną przez Nią z niemieckiego – autobiografię Ruth Pfau, od wielu lat pracującej w pakistańskich leprozoriach – którą przysłała do Jeevodaya. Była zachowana koperta z Jej adresem...

Spotkałyśmy się podczas mojego najbliższego urlopu w Polsce. Już 2 lata wcześniej wraz z jezuitą o. Czesławem Drążkiem zainicjowała powstanie Towarzystwa Przyjaciół Trędowatych z siedzibą w Krakowie. W luźnej rozmowie o warunkach mojej pracy padło pytanie o sposoby pomocy. Wymieniłam kilka możliwych w tamtym czasie, rozważałyśmy możliwość indywidualnego wspomagania sierot mieszkających w Jeevodaya. Potem rozszerzyliśmy to jako ideę pomocy Ośrodkowi poprzez adopcję serca.

Osobiście podjęła się opieki duchowej i materialnej Józefa, który miał wówczas 4 latka i nikogo bliskiego na świecie. Od bardzo dawna wiedział, że ma Mamę i brata, Marcina, w Polsce. Zawsze choćby krótka kartka do niego na różne okazje, jak była możliwość jakiś drobiazg podawała do Indii. Od wielu lat walczyła z rakiem. Kolejne nawroty były dla nas w Jeevodaya, a dla mnie i Józefa szczególnie, mobilizacją do gorącej modlitwy o siły dla Niej. Ostatni raz widziałyśmy się w roku 2000. Zorganizowała wówczas spotkanie na KUL-u, gościła w swoim domu wraz z ks. Abrahamem.

W Wielki Piątek 2007 Józef został osierocony po raz drugi.
Zaraz po oktawie wielkanocnej zostanie odprawiona Msza św. o wieczną radość dla Elżbiety Krukowskiej. Pomyślałam, że będzie to Msza dziękczynna za jej życie, za to wszystko, co zrobiła również dla nas. Dla mnie osobiście...

Helena Pyz