Urodziła się 16 września 1927 r. w Krakowie. Ukończyła wydział matematyczny na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pragnęła swoim życiem służyć najuboższym dzieciom, sierotom. Dlatego wybrała powołanie siostry Michalitki. Wystąpiła jednak ze zgromadzenia otrzymując zwolnienie Stolicy świętej, bo uznała, że wobec zmienionej sytuacji w PRL nie wypełniała w nim swojego powołania. Nawiązała kontakt z ks. Adamem Wiśniewskim, który w tym czasie już z Indii poszukiwał współpracowników dla swojego misyjnego dzieła. 2 10.1966 r. dotarła do portu w Bombaju. Wędrowała z ks. Adamem w poszukiwaniu miejsca na założenie Jeevodaya i kandydatów do zgromadzeń osób pragnących bezinteresownie służyć trędowatym. Sama w 3.02.1972 roku złożyła, na ręce ks. Adama, prywatne śluby i od tej pory przyjęła imię s. Barbara Jacenta oraz przywdziała zaprojektowany przez siebie habit. Jeevodaya w dużej mierze jej zawdzięcza nastawienie na opiekę i wychowanie dzieci.

Zgodnie ze statutem Stowarzyszenia Jeevodaya zarządzającego Ośrodkiem po śmierci ks. Adama do 1996 r. pełniła rolę Prezydenta Stowarzyszenia. W lipcu 1989 r. wyjechała z Jeevodaya do Maduvanahalli w diecezji Mysore, na południu Indii, gdzie prowadziła dom dla sierot i osób szczególnej troski, zabiegała o stworzenie zgromadzenia, które kładłoby nacisk na walkę z "trądem duszy" tzn. z aborcją.

W 2003 roku s. Barbara znów spędziła Boże Narodzenie w Jeevodaya. Dawni mieszkańcy Ośrodka przyjęli ją z wielkim szacunkiem, a dzieci i grupa gości z Polski mogli ją poznać osobiście. W grudniu 2006 roku siostra Barbara przekazała swój ośrodek na południu Indii Pallotynom z tamtejszej prowincji i powróciła na stałe do Jeevodaya. Tutaj pozostała aż do dnia śmierci, do 8 czerwca 2010 roku.