26 września 1961 – ks. Adam Wiśniewski wyrusza w podróż misyjną do Indii

7 października 1961 – przybywa statkiem do portu w Bombaju

1961 - 1966 – etapy poszukiwań i pracy w Indiach (m. in. Raipur, Mangalur, Bangalore, Vellore, Parambakam)

1966 – pomysł utworzenia polskiej fundacji na rzecz trędowatych w Indiach jako wotum wdzięczności za trwające Millenium chrześcijaństwa w Polsce

2 października 1966 – przyjazd p. Barbary Birczyńskiej do Indii; przywozi ze sobą m.in. leki, żywność, pianino, motocykl i traktor ogrodniczy

15 października 1966 – w notatkach ks. Adam zapisuje nazwę przyszłego ośrodka – Jeevodaya (świt życia)

styczeń 1967 – poświęcenie Jeevodaya w Kamakerai przez Biskupa diec. Mysore

1968 – przybywają ochotnicy z Polski: Zofia Pawlik, Krystyna Radzikowska, Zofia Stanek, Wanda Ignatowicz, Stanisława Konklewska, Janina Jaworska, ks. Marian Batogowski, ks. Stanisław Śnieżek (Michalita)

wrzesień 1968 – ks. Adam wyjeżdża do Londynu na Kongres leprologiczny

1968/69 – trudności w porozumieniu się z ochotnikami przybyłymi z Polski, decyzja zmiany miejsca założonego ośrodka

24 października 1969 – zakup ziemi pod budowę Jeevodaya we wsi Gatapar (30 km od Raipuru)

5 grudnia 1969 – ks. Adam przenosi się na stałe z dobytkiem i dziećmi z poprzedniego miejsca (za mieszkanie służą 3 namioty)

1970 – budowa pierwszych domów

30 stycznia 1971 – uroczyste otwarcie ośrodka (ks. John Weidner, SAC)
  lata 70-te i początek lat 80-tych:
* rozbudowa ośrodka, budowa kościoła p.w. bł. Marii Teresy Ledóchowskiej
* próba utworzenia przez ks. Adama wraz z s. Barbarą Jacentą (Barbara Birczyńska) nowych zgromadzeń zakonnych (męskiego i żeńskiego) – ostatecznie nie powstały

1974 – powołanie Stowarzyszenia Jeevodaya zarządzającego Ośrodkiem

6 września 1985 – operacja ks. Adama z powodu raka jamy brzusznej

1986 – ośrodek w Jeevodaya odwiedza prowincjał Polskiej Prowincji Pallotynów ks. Czesław Parzyszek wraz z księżmi: St. Kuracińskim, J. Pałygą i L. Gwarkiem

8 września 1986 – spotkanie dr Heleny Pyz (członkini Instytutu Prymasa Wyszyńskiego) z ks. Stanisławem Kuracińskim – decyzja o wyjeździe do Indii

31 lipca 1987 – ks. Adam umiera z powodu choroby nowotworowej

17 lutego 1989 – Helena Pyz przybywa do Jeevodaya i rozpoczyna pracę w Ośrodku

29 lipca 1989 – s. Barbara wyjeżdża na południe Indii, zachowując funkcję Prezydenta Stowarzyszenia

26 sierpnia 1990 – s. Barbara mianuje dr Helenę dyrektorem Ośrodka

1993 – w Polsce z inicjatywy Janiny Michalskiej powstaje Sekretariat Misyjny Jeevodaya przy Instytucie Prymasowskim

1996 – s. Barbara rezygnuje z funkcji Prezydenta Stowarzyszenia 
Dr Helena prowadzi rozmowy z Prowincjałem Pallotynów indyjskich o pomoc duszpasterską i administracyjną, Instytut i Pallotyni zawierają umowę w sprawie dalszego prowadzenia Ośrodka

15 czerwca 1997 – dyrektorem Ośrodka zostaje o. Abraham Thylammanal

1999 – 10-klasowa szkoła w Jeevodaya zostaje zarejestrowana na prawach państwowych

marzec 2003 – wizyta Anny Rastawickiej, Odpowiedzialnej generalnej Instytutu

6 grudnia 2006 – powrót s. Barbary na stałe do Ośrodka

1 czerwca 2008 – na terenie placówki Jeevodaya otwieramy oddział pomocy chorym na HIV/AIDS

2009 – utworzenie 2 kolejnych klas, 11 i 12, jako integracyjnych (przyjęcie uczniów z okolicznych wiosek)

8 czerwca 2010- umiera s. Barbara, współzałożycielka Ośrodka Jeevodaya

18 września 2010 –  Janina Michalska (NANI), członkini Rady Sekretariatu, ginie w wypadku drogowym